Wszystko rozpoczęło się w listopadzie 1906r., gdy administracja fabryki Poznańskiego postanowiła zwolnić z pracy 98 robotników, którzy to jej zdaniem byli przyczyną obecnych zatargów i wystąpień załogi. Robotnicy po zapoznaniu się z ową listą kategorycznie odrzucili możliwość zwolnień wymienionych osób, w wyniku czego Ignacy Poznański postanowił 17 XII 1906 r. zamknąć własną fabrykę, aż do chwili, gdy robotnicy zaakceptują jego decyzję. W ramach solidarności z Poznańskim, też sześciu innych fabrykantów podjęło decyzję o zamknięciu własnych zakładów. Tak zatem z nowym rokiem stanęły bardzo ważne łódzkie fabryki, w których pracowało przeszło 25000 robotników, co z rodzinami dawało 100000 rzeszę osób. Sympatia społeczeństwa polskiego , a oprócz tego międzynarodowych kół robotniczych była po stronie strajkujących, co w pierwszej fazie protestu odgrywało priorytetową rolę w ich nieustępliwości przy obronie zwolnionych. 31 stycznia 1907 r. delegacja strajkujących udała się do pałacu Poznańskiego w celu osiągnięcia kompromisu, który miałby natomiast zawierać rezygnowanie z grupowego zwolnienia. Poznański odprawił ich stwierdzeniem" wszyscy ludzie zdechniecie z głodu.
|
|
